November

สวัสดีไดอารี่ที่รัก

รู้สึกเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจริงๆ

เหลือเวลาอีก 1 เดือนก็จะจบปีนี้ ปี 2554

ปีที่น้ำท่วมกรุงเทพฯ ปีที่ดูเหมือนว่าน้ำจะช่วยล้างสี

ออกไปจากใจคนไทย ปีที่ฉันสอบปลายภาคครั้งสุดท้าย

ปีที่เริ่มต้นงานกับ ThaiPBS และอาจจะเป็นปีที่จากลาที่นี่เหมือนกัน

คิดแล้วก็ใจหาย ที่นี่สอนอะไรหลายๆอย่าง ขอบคุณพี่ๆทุกคนมากจริงๆค่ะ ^ ^

ขอบคุณชีวิต ที่มีตัวเลือกให้เราเสมอ ให้ได้ลองคิด

ได้ชั่งใจ เพื่อที่จะตัดสินใจเลือกทางใดทางหนึ่ง

แต่นั่น มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย คงต้องใช้เวลาหน่อยกว่าจะตัดสินใจ

ขอบคุณพี่ฮาย hiright.diaryis.com เสมอ สำหรับข้อคิดดีๆ

อย่างพี่ฮายบอกนั่นแหละ ต้องลองเดิน เดินได้แล้วจะวิ่งเอง อย่าไปกลัว!!!

 

ความฝัน ความอยากของคนเรานี่ก็แปลกนะ มักจะขับเคลื่อนด้วยเงิน

พูดกับตัวเองบ่อยๆว่า ถ้ามีเงินนะ...... ถ้ามีเงินนะ..... สุดท้ายพอมีก้อนหนึ่งมา

มันก็ไม่พอต้องมีก้อนต่อไปเรื่อยๆ เพราะความต้องการไม่มีที่สิ้นสุดนี่เนอะ ^ ^

แต่สุดท้ายแล้วเงินก็ไม่สามารถติดตัวเราได้หรอก เมื่อตอนที่หมดลมหายใจ

อยู่กับปัจจุบัน ค่อยคิดวางแผนดีกว่าเนอะว่าจะทำไงให้ฝันเป็นจริง ถึงจะช้่าหน่อย

 

มีคำกล่าวไว้ว่า "ยางลบที่ใช้ลบคำผิดบ่อยๆ มันจะก้อนเล็กลงเรื่อยๆ"

การรู้สึกแย่บ่อยๆ รอยยิ้มและความรู้สึกดีๆ ก็ลดลงเรื่อยๆ ได้เหมือนกัน

ไม่ชอบเลยจริงๆ เวลาที่บอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง _ _!

 

ปล. ละแล้วปีนี้ก็ยังขับรถไม่เป็นสินะ

แต่สตาร์ดเป็นแล้วนะ :p เอาน่า พัฒนาไปทีละขั้น

ปล.2 อีกนิสสสส์ อยากบอกเธอว่าไม่ต้องเลียนแบบ

เมื่อไหร่จะเป็นตัวของตัวเองสักที ไม่ภูมิใจหรอที่เป็นตัวเอง?

มัน น่า รำ คาญ !!!

 

- ฟังเพลงนี้บ่อยมาก เปิด วนๆ สรุปแล้วเป็นคนชอบเพ้อฝัน

ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย? TT_TT เศร้าละชีวิต กรี๊ดดดดดดดดด